رمز و راز پیروزی حزب کمونیست چین از روزنه «راهپیمایی طولانی»
در ۲۲ اکتبر، نشست نودمین سالگرد پیروزی راهپیمایی طولانی ارتش سرخ چین در پکن برگزار شد. شی جین‌پینگ، رهبر ارشد چین، رمزهای پیروزی نهفته در راهپیمایی طولانی را به‌روشنی تبیین کرد و یادآور شد که راهپیمایی نوین، مسیر مشترک حزب و مردم است و باید بر خط اصلی ایمان و آرمان، توسعه باکیفیت، مبارزه بزرگ، تقویت ارتش و حکمرانی قاطعانه پایبند ماند.
۹۰ سال پیش، ارتش سرخ حدود ۸۶ هزار نفری به رهبری حزب کمونیست چین حرکت خود را از کنار رودخانه یودو در استان جیانگشی آغاز کرد. در شرایطی که به بن‌بست کامل شباهت داشت – بدون آذوقه کافی، بدون نقشه مطمئن و اغلب بدون اطلاع از مقصد بعدی – آن‌ها طی دو سال از بیش از ده استان عبور کردند، ۱۸ رشته کوه بزرگ را پیمودند و از ۲۴ رودخانه خروشان گذشتند و در نهایت در شمال استان شاآن‌شی مستقر شدند. این مسیر ۱۲ هزار و ۵۰۰ کیلومتری، محاصره صدها هزار نیروی دشمن را در هم شکست، تغییر موقعیت راهبردی به سمت شمال برای مقابله با ژاپن را با موفقیت انجام داد و فصلی تازه در انقلاب چین گشود.
مهم‌ترین نقطه عطف در مسیر راهپیمایی طولانی، نشست «زونیی» در سال ۱۹۳۵ بود. این نشست با کنار گذاشتن اصول جزم‌اندیشانه و سختگیرانه، جایگاه رهبری مائو تسه‌دونگ را در حزب کمونیست و ارتش سرخ تثبیت کرد و در مقطعی سرنوشت‌ساز، مسیر درست را به حزب و ارتش بازگرداند. شی جین پینگ خاطرنشان کرد که رهبری صحیح حزب و تثبیت جایگاه محوری رفیق مائو تسه‌دونگ نقشی تعیین‌کننده در پیروزی راهپیمایی طولانی داشت. از نگاهی تاریخی و گسترده‌تر، نشست زونیی نه تنها یک خط‌مشی نظامی را اصلاح کرد، بلکه توانایی ویژه‌ای را در حزب کمونیست چین برای اصلاح خطاها شکل داد: پذیرش اشتباه، سنجش حقیقت در عمل و اصلاح مسیر در اوج بحران. استقلال‌طلبی و واقع‌بینی از همان زمان به ابزار پیروزی حزب در عبور از سخت‌ترین شرایط تبدیل شد.
مسیر پیروزی در راهپیمایی طولانی با تکیه بر رهبری درست حزب طی شد. سربازان ارتش سرخ در آن زمان با ترجیح دادن منافع جمعی، انضباطی سخت را رعایت می‌کردند و در کنار هم می‌زیستند و می‌جنگیدند — این رفتار از سر خودسری نبود، بلکه به این دلیل بود که حزب همواره نقش «ستون فقرات» جهت‌دهنده، استراتژی‌ساز و متحدکننده را ایفا می‌کرد. مائو تسه‌دونگ بعدها این موضوع را چنین خلاصه کرد: «چه کسی راهپیمایی طولانی را به پیروزی رساند؟ حزب کمونیست. بدون حزب کمونیست، چنین راهپیمایی عظیمی غیرقابل تصور بود.» قدرت سازمانی هرگز مفهومی انتزاعی نیست، بلکه همان حس مسئولیت و «پیروی از حزب» در لحظات بحرانی است که مانند یک عامل ثبات‌بخش، هماهنگ و یکپارچه از بالا به پایین عمل می‌کند.
این توانایی رهبری تا به امروز ادامه یافته است. نظرسنجی اخیر شبکه CGTN در ۴۱ کشور جهان نشان داد که ۶۳.۹ درصد پاسخ‌دهندگان، دستاوردهای توسعه چین را مستقیماً به رهبری حزب مرتبط می‌دانند؛ این میزان در میان کشورهای «جنوب جهانی» به ۷۱.۴ درصد می‌رسد. در توصیف عمیق‌ترین برداشت‌ها از حزب کمونیست چین، واژه های «قدرتمند»، «آینده‌نگر» و «کارآمد» بیشترین تکرار را داشته‌اند. این «کارآمدی در حکمرانی» که جهانیان مشاهده می‌کنند، ریشه در همان الگویی دارد که در راهپیمایی طولانی شکل گرفت: داشتن رهبری محوری، توانایی اصلاح خطا، انضباط‌پذیری و تکیه بر مردم.
پنجمین نشست سراسری (پلنوم) بیستمین کمیته مرکزی حزب کمونیست چین هفته آینده در پکن برگزار می‌شود و یکی از محورهای اصلی آن پیشبرد مدیریت سختگیرانه و همه جانبه بر حزب است. این اقدام دقیقاً تداوم همان روحیه راهپیمایی طولانی در عصر حاضر است. نوسازی چین به سبک چینی، مسیری کم‌نظیر است که در آن صخره‌ها و چالش‌های فراوانی وجود دارد و خطرات پنهانی در کمین است؛ اگر بدنه حزب سالم نباشد یا ایمان آن سست شود، توان ایستادگی در برابر طوفان‌های بزرگ را نخواهد داشت. مدیریت سختگیرانه همه جانبه ، یک موضوع اداری ساده نیست، بلکه «ساماندهی دوباره صفوف» در «راهپیمایی طولانی جدید» است: زدودن کاستی‌ها، تنظیم مجدد مسیر و تحکیم پیوند با مردم.
راهپیمایی طولانی در خاک چین رخ داد، اما اهمیت آن هرگز به یک کشور محدود نمانده است. ادگار اسنو، خبرنگار آمریکایی، نخستین کسی بود که این رویداد تاریخی را به جهانیان معرفی کرد و نوشت: در مقایسه با آن، عبور هانیبال از کوه‌های آلپ «مانند یک پیاده‌روی تعطیلاتی است». فیلدمارشال مونتگومری، فرمانده بریتانیایی، نیز آن را «بزرگ‌ترین حماسه نظامی قرن» نامید. کتاب «هزاره بشر» در میان رویدادهای هزار سال گذشته، ۱۰۰ واقعه تأثیرگذار بر جهان را برگزید که راهپیمایی طولانی یکی از سه رویداد مربوط به چین بود. امروز بسیاری از گردشگران خارجی به چین می آیند تا مسیر این راهپیمایی را دوباره تجربه کنند و مناطقی مانند «لوشان‌گوان» به مقاصد محبوب گردشگری تبدیل شده‌اند. این امر نشان می‌دهد که روحیه راهپیمایی طولانی بیش از گذشته مورد توجه جهانیان قرار گرفته است.
مارتین ژاک، اندیشمند بریتانیایی، معتقد است راهپیمایی طولانی «دستگاه بذرپاشی برای توسعه بعدی چین» بود؛ رویدادی که بذرهای استقامت و اراده را کاشت و از این کشور در دهه‌های دگرگونی پشتیبانی کرد. با گذشت نود سال، کوه‌های برفی و باتلاق‌ها اکنون به نمادهای معنوی تبدیل شده‌اند و داستان راهپیمایی طولانی همچنان در سراسر جهان روایت می‌شود. برای چین، راهپیمایی طولانی در مسیر جدید خود پایانی ندارد و هر آغاز دوباره، شایسته ترین ادای احترام به آن تاریخ است.
